Η Βαυαρία κατακτά τον θρόνο της Παγκόσμιας Κληρονομιάς: Τα κάστρα του βασιλιά Λουδοβίκου είναι πλέον επίσημα!

Transparenz: Redaktionell erstellt und geprüft.
Veröffentlicht am

Η απόφαση της UNESCO να αναγνωρίσει τα κάστρα του Λουδοβίκου Β' ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς ενισχύει την πολιτιστική ταυτότητα της Βαυαρίας και προσελκύει τουρίστες.

Der Beschluss der UNESCO, die Schlösser von Ludwig II. als Welterbe anzuerkennen, stärkt Bayerns kulturelle Identität und zieht Touristen an.
Η απόφαση της UNESCO να αναγνωρίσει τα κάστρα του Λουδοβίκου Β' ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς ενισχύει την πολιτιστική ταυτότητα της Βαυαρίας και προσελκύει τουρίστες.

Η Βαυαρία κατακτά τον θρόνο της Παγκόσμιας Κληρονομιάς: Τα κάστρα του βασιλιά Λουδοβίκου είναι πλέον επίσημα!

Τα κάστρα του βασιλιά Λουδοβίκου Β' έχουν πλέον προστεθεί επίσημα στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, απόφαση που ελήφθη στην πρόσφατη συνεδρίαση της Επιτροπής Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO στο Παρίσι. Αυτή η σχέση όχι μόνο κάνει τα ίδια τα μοναδικά κτίρια ορατά, αλλά και δίνει στη Βαυαρία μια σημαντική ηγετική θέση μεταξύ των μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς στη Γερμανία. Με συνολικά έντεκα τοποθεσίες, η Βαυαρία έχει τα περισσότερα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς στη χώρα, όπως αναφέρει η Antenne Bayern.

Τα κάστρα που προστέθηκαν πρόσφατα περιλαμβάνουν το παγκοσμίου φήμης κάστρο Neuschwanstein, το εντυπωσιακό κάστρο Herrenchiemsee, το κάστρο Linderhof και το Βασιλικό Οίκο στο όρος Schachen. Αυτά τα κτίρια αντανακλούν τη δημιουργική φαντασία του Λουδοβίκου Β', που χτίστηκε το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Η Maria Böhmer, Πρόεδρος της Γερμανικής Επιτροπής για την UNESCO, περιέγραψε τα κάστρα ως αρχιτεκτονικά αριστουργήματα και έκφραση μιας καλλιτεχνικής φαντασίας που δεν υστερεί σε κανέναν, σύμφωνα με την Unesco.de.

Ένα μακρύ ταξίδι στην παγκόσμια κληρονομιά

Το ταξίδι για να συμπεριληφθεί στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς διήρκεσε περίπου 25 χρόνια και απαιτούσε εκτεταμένες προπαρασκευαστικές εργασίες, συμπεριλαμβανομένων ψηφισμάτων από το κρατικό κοινοβούλιο και δημοψηφίσματος στο Schwangau. Αποδεικνύεται ότι τέτοιες σημαντικές αποφάσεις δεν μπορούν να ληφθούν από τη μια μέρα στην άλλη. Ο Πρωθυπουργός της Βαυαρίας, Markus Söder, εξέφρασε την χαρά του για αυτή την επιτυχία και τόνισε τη σημασία της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς και τη διεθνή συνεργασία.

Ο υψηλός αριθμός επισκεπτών στα κάστρα υπογραμμίζει την αξία τους ως τουριστικά αξιοθέατα: Πέρυσι, τα μεγαλοπρεπή κτίρια προσέλκυσαν πάνω από 1,7 εκατομμύρια επισκέπτες από το εσωτερικό και το εξωτερικό, όπως [Tagesschau](https://www.tagesschau.de/inland/gesellschaft/unesco-welterbe-neuschwanstein-100.html επίσης) Αυτή η ευαισθητοποίηση προωθείται τώρα περαιτέρω από τη σφραγίδα της Παγκόσμιας Κληρονομιάς, η οποία όχι μόνο ανεβάζει την κατάσταση των πολιτιστικών χώρων, αλλά διατηρεί επίσης χαρούμενο τον τουριστικό τομέα στην περιοχή. Άλλωστε, η Βαυαρία παίρνει αρκετές παρουσίες στην παγκόσμια σκηνή και όχι χωρίς λόγο!

Τουρισμός Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Βαυαρία

Ενώ τα κάστρα του Λουδοβίκου Β' περιλαμβάνονται τώρα στη λίστα, η Βαυαρία μπορεί με περηφάνια να υποδείξει τα υπάρχοντα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της. Αυτά περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, το Würzburg Residence, την προσκυνηματική εκκλησία «Die Wies» και την παλιά πόλη του Bamberg. Αυτές οι τοποθεσίες όχι μόνο συμβάλλουν στην πολιτιστική ταυτότητα του Ελεύθερου Κράτους, αλλά αποτελούν επίσης μέρος μιας ιστορίας επιτυχίας που είναι βαθιά ριζωμένη στην ιστορία.

Αλλά το Μόναχο, η πρωτεύουσα του κράτους, προσβλέπει στο μέλλον. Προς το παρόν δεν περιλαμβάνεται στη λίστα της UNESCO, αλλά έχει ήδη προτάσεις για πιθανές μελλοντικές εφαρμογές, συμπεριλαμβανομένου του Ολυμπιακού Πάρκου με την εντυπωσιακή στέγη σκηνής και τα μοναδικά τοπία βαλτότοπων στο Werdenfelser Land. Η πιθανότητα να γίνετε επίσης μέρος της ιδέας της παγκόσμιας κληρονομιάς παραμένει συναρπαστική.

Με αυτή τη νέα ένταξη, τα κάστρα του Λουδοβίκου Β' όχι μόνο ενισχύουν τη δημοτικότητα και τη φήμη της Βαυαρίας, αλλά και τη δέσμευση του κράτους για τη μακροπρόθεσμη διατήρηση και προστασία αυτών των πολιτιστικών θησαυρών.